(  зусім трошкі новых ведаў пра скандынаўскія міфы  )

*

Дарагі татка і муж зьехаў у Кіеў. Сядзіць там сабе пад сцэнай “Кіеўскіх ляўраў” і трансьлюе мне ў чат, хто якую прэмію атрымаў, хто з гэтай нагоды пайшоў на сцэну чытаць. А я тут сяджу і думаю, што ў верасьні ў Кіеве таксама было нішто сабе.

Вось так, напрыклад:





У нас было некалькі гадзінаў ад цягніка да прэзэнтацыі таткавых нататак. Першую палову часу мы пакаталіся па Дняпры на карабліку з шматзначнай назвай “Ластаўка”. А другую палову шукалі, шукалі і (  адшукалі абсалютна шыкоўную Пэйзажную алею. )

Усім гасьцям Кіева раю наведаць. Асабліва тым, хто зь дзецьмі. Там здорава.

*

***

Ёсьць у нашай сям’і парачка “выкшталцоных” лаянкавых выразаў. Напрыклад, нядаўна я чула, як Аленка казала на суседзкага Чарліка, калі той пагрыз ейны мячык: “У, сабака курляндская!” Калі ж сама Аленка спрабуе нас шантажаваць, татка кажа: “Ну, ты і Мілвэртан”. А я, калі наш татка актыўна зьбіраецца распачынаць нейкую дзейнасьць і задзейнічае ў гэтых зборах усё сямейства, называю яго “дзядзенькам Поджэрам” (Як называюць мяне, мне чамусьці зараз ў галаву не прыходзіць:))

Аднойчы Андрэй пачаў зьбірацца касіць газон і не знайшоў катушкі з дротам. Я, сварачыся сабе пад нос, пайшла яе шукаць. Аленка пачула і пачала голасна мяне дубляваць:

“Татка – дзядзенька Поджэр, татка – дзядзенька Поджэр!”

Татка ёй сувора адпавёў: “А што гэта ты карыстаешся словамі, сэнсу якіх ня ведаеш?! Ты хоць знаеш, хто такі дзядзенька Поджэр?”

“Знаю!” – упэўнена адказаў дзіцёнак. – “Гэта той, зто ўсё жарэ! Усё паджырае!”


***

А хто ўгадае, якія кветкі нашая малая называе”траскоткі”?

- Мама, - кажа яна мне днямі, - а на гэтых кветках можна гадаць? Гэта рамонкі ці траскоткі?

*

Прысьвячаецца шаноўнаму фрэнду vadim_i_z і ягонаму тэгу “кот у вялікім горадзе”


Адзін-адзіны парыскі кот, якога мы бачылі.
Але рыхтык містэр О’Мэлі зь любімага Аленкай мульціка пра катоў-арыстакратаў. І пыса такая ж наглая, і паводзіны:)



“Ну паглядзіце, які я шыкоўны!”



*

“Калі вы едзеце зь дзіцёнкам у Парыж больш чым на тры дні, на чацьвёрты вы проста абавязаныя накіравацца ў Дыснэйлэнд, нават калі вас цягне да высокага мастацтва, а парыскія знаёмыя па-снобску крывяцца ад слова “Дыснэйлэнд” і ўвогуле шкада грошай”, – падумалі мы з Андрэем. І не шкадуем ні кроплі.

У прынцыпе, пра ўсё на сьвеце цяпер можна знайсьці інфармацыю ў інтэрнэце. Таму я не люблю падрабязна апісваць розныя гарады, музэі, паркі і ўвогуле мясьціны, дзе бываю, але тут не ўтрымацца не магу.

( Таму пад катам будзе вельмі шмат літарак і фотаздымкаў. У тым ліку з заваленым гарызонтам:) )



Дарэчы, у нас засталіся два дзіцячых білеты на парыскі транспарт. Калі раптам каму-небудзь спатрэбіцца, аддам з прыемнасьцю. А то з такой дробязьзю зьвяртацца ў аддам-дарам-бай” мне неахвота:)

*

Выбачайце за банальную назву, але мы з Аленай Андрэеўнай з Парыжу некалькі дзён таму вярнуліся вельмі стомленыя. Засвоілі, так бы мовіць, прасторы далейшыя за Польшчу з Расеяй і Ўкраінай:) Уражаньняў, самі разумееце, безьліч. Ну і, як заўсёды, я ня здольная зфіксаваць усё падрабязна.

(  Чым багатыя, тое і раскажам:) Але амаль не пакажам.  )

***

Народ, а раскажыце, што такое можа быць – калі “гмэйл” лісты атрымлівае, але не жадае адпраўляць лісты,не дазваляе ўваходзіць у наладкі, а таксама ня бачыць чату? Прычым ня робіцца гэта толькі з таго адрасу, які месяц актыўна выкарыстоўваўся за мяжой. І яшчэ – не працуе “гмэйл” толькі ў мазіле, а ў інтэрнэт-эксплорары працуе. Пароль мянялі, мазілу перастаўлялі. Што рабіць яшчэ?

UPD: Не ў замежжы справа, аказваецца. Падобным чынам сябе паводзяць тры з чатырох скрынак на "гмэйле". І ў "оперы" таксама ўсё спрацоўвае. Але ж да "мазілы" неяк так прызвычаіліся, што пераходзіць на іншы браўзэр ня хочацца. Ды ўвогуле, цікава - што адбываецца???

(  Шмат цікавага мы з вамі кожны год даведваемся пра багоў і героеў Старажытнай Грэцыі. Але няма канца-краю гэтым новым ведам.  )

*

Мама, а я знаю, чаму вясна не прыходзіць. Гэта ўсё з-за Мішы і Ўлада. Калі мы на ФОКе* гулялі ў “Вясна даганяе зіму”, Улад спачатку не дагнаў Мішу, а потым Міша яму палачку не аддаў. Вось у чым прычына, разумееш?

*физкультурно-оздоровительный кружок

*

Голуб са станцыі мэтро Маскоўская ўжо вырас памерам з бацькоў. Толькі што афарбоўка пёрак яшчэ “падлеткавая” і лятаць пакуль не навучыўся. У сонечныя дні бадзяецца па карнізе. У такія, як сёньня, сядзіць у куточку на сваім жмутку травы, а бацькі туляцца адзін да аднаго наводдаль ад таго гнязда.

Upd: Пагартала свае запісы. Атрымліваецца, што прыблізна 12 сакавіка яны ладзілі гняздо , прыблізна 19 сакавіка вылупілася птушаня , а цяпер яно ужо зусім дарослае. Вось гэта хуткасьць.


*