У нашай Аленкі ёсьць цацка Баніфацый – маленькі леў, якога нам з Кіеву прывезла цёця Дзьвінка. Ужо два месяцы яны не растаюцца. Без Баніфацыя Аленка з дому не выходзіць. А калі выходзіць, спахапляецца празь якія дваццаць крокаў і адчайна крычыць “Цацка! Цацка!” – і ніякай іншай цацкі, апроч Баніфацыя, ёй не пратрэбна. Ён гуляе зь ёй на пляцоўках, катаецца з горак і на арэлях, ён езьдзіў з намі ў Вэнтспілс і цяпер бавіць з намі час у Пружанах.

Можаце сабе ўявіць, які ён бывае часам “чысты”. Будзь мая воля, я б мыла яго кожны дзень. Але проста так пакласьці яго ў пральную машыну немагчыма – пачынаюцца пратэсты і сьлёзы. Алюню трэба доўга угаворваць і тлумачыць, што Баніфацыю самому непрыемна хадзіць брудным.

Частка, якую я толькі што пераклала з кніжкі Н. Гузеевай пра Аленку, не ўваходзіць сьпіс найулюбёнейшых у нашай Аленкі, але, хутчэй за ўсё, калісьці аднойчы я ёй прачытала гэтую гісторыю. Іначай не магу растлумачыць такое ўпартае нежаданьне купаць Баніфацыя ў пральнай машыне:)

( - Сёньня, нарэшце, я буду цябе купаць, - урачыста паведаміла Аленка Борчыку і выйшла з пакою. Борчык хацеў быў запярэчыць, але не пасьпеў. Тады ён узяў аловак, вырваў з нататніку аркуш, нешта старанна напісаў на ім. Сьпісаны аркуш прыклеіў лейкаплястырам да кашулі, потым залез на крэсла, з крэсла пераскочыў на высокі таршэр, адтуль, абматаўшыся клейкай стужкай вакол таліі, скочыў на столь і прыклеіў сябе да яе свабодным канцамі лейкаплястыру. Павіс жыватом уніз. Заплюшчыў вочы і пачаў згадваць…  )


*

Апошні раз вокны ў пружанскай кватэры (другі паверх, праз дарогу парк) я мыла роўна год таму назад. Не паверыце, але яны чысьцейшыя за менскія вокны (паверх другі і парк праз дарогу), вымытыя ў канцы красавіка гэтага году. Бацька клянецца, што да іх не дакранаўся.

*

Вярнуліся мы днямі з адпачынку ў цудоўным горадзе Вэнтспілсе. Жывымі і здаровымі вярнуліся адносна, але задаволенымі паездкай безумоўна. Адносна – бо я ўмудрылася навярнуцца на ровары, прычым разам зь мелкай. Мелкая, ттт, у парадку, а я кульгаю і маю сур’ёзны намер купіць ёй роварны шлем. Яна ж зь першага дня па вяртаньні пэрыядычна просіцца “дамой, у Вэнцпійс”.

(  Далей доўгі аччот з фоткамі, але чалавекаў на гэтых фотках па мінімуме )

*

Бо партовы горад, у якім хаваецца патэнцыял курортнага. Бо крызыс і шмат закінутых дамоў а ля прытулак для бамжоў. Але і шмат эўрапейскі пастрыжаных паркаў і дзіцячых пляцовак з абсалютна галаваломнымі забаўкамі. Прычым я пакуль ня бачыла ніводнага мэханічнага і платнага атракцыёну, толькі горкі, арэлі, тарзанкі, разьвівалкі і г.д. Нарыклад, уявіце сабе – сажалка метраў ў сто. З аднаго боку драўляны памост і з другога таксама. А паміж імі ланцуг нацягнуты і яшчэ адзін памост, толькі рухавы – такая сабе імітацыя парому. Катайся - ня хачу, абы моцы хапіла. Чаргі няма. Бо і народу ў Вэнтспілсе ў такое надвор’е (+13, дождж, вецер) амаль няма. Нават машыны па вуліцах езьдзяць з інтэрвалам у дзесяць хвілін. Затое ёсьць лівонскі замак, дзіцячая чыгунка і рыбацкі музэй.

Галубоў тут таксама няма. Замест іх - бакланы. Ходзяць, лётаюць і крычаць. Крычаць, як паўліны ў Лазенках. А выглядаюць, як чайкі, толькі трошкі большыя. Муж зрабіў вельмі трапнае супастаўленьне: чайкі, бакланы і альбатросы суадносяцца прыблізна, як мандарыны, апэльсіны і грэйпфруты.

Кнігарні тут называюцца hrāmatnīca, а дом творчасьці знаходзіцца на былой цэнтральнай плошчы ў будынку былога Town Hall, вокнамі на кірху, і пазначаецца на мапе як “..,” вышла рожіца крівая.

Мора бачылі за тры дні адзін раз на працягу 15 хвілін. І выглядае на тое, што мы з Аленай Андрэеўнай ніводнага разу не надзенем нованабытых перад ад’ездам купальнікаў. Але тут усё роўна ня сумна:)


*

А ў мяне ў суботу былі апошнія іспыты, бе-бе-бе:). Вось абрублю пару хвосьцікаў – і ў адпачынак.

(  Пад катам думкі студэнтаў пра літаратуру 19 стагодзьдзя. Думкі без купюраў і выпраўленых памылак, як ёсьць.  )

*

Аленка вельмі любіць размаўляць у аўтобусе. Можа, увесьці тэг: "95-ы аўтобус"?
Сёньняшняе:

Аленка: - Мамацька, я бацю таксоўку! Г'ядзі, якая вяйікая таксоўка.

Я: - Так, яна называецца - маршрутка.

Аленка (пераконліва): - Я думаю, гэтая вяйікая таксоўка мне не падыходзіць. Я ў яе ня ў'езу.

*

Гераічнымі намаганьнямі маёй любімай загкатэдрай студэнты з году ў год паляпшаюць свае веды па замежнай літаратуры 17-га стагодзьдзя. (Праўда, калі яна па маёй просьбе замяніла пару мінулагодніх пытаньняў, у дзетак зьявіліся пэўныя праблемы:)))).

(  А пад катам, уласна, што нашыя студэнты думаюць пра асобныя зьявы літаратуры 17 ст.  )


*

Так, у невялікай колькасьці:)

Я заўважыла, што тэсты перасталі быць багатым месцам для паляваньня на пэрліны. А падчас вусных іспытаў у мяне ніколі не атрымлівалася запомніць нават самыя шэдэўры. Вырашыла, па магчымасьці, запісываць. Атрымліваецца не заўсёды.

( Чытайце, як жадаеце пабачыць ступень мудрасьці тых, каму я выкладаю )

*

Зноў кухонная (бо, уласна, дзе ж яшчэ зьбірацца сямейству?:)) размова.
Я кідаю ў рондаль пяльмені – мелкая праводзіць кожную пяльменіну пажадлівым позіркам.
Я: - Трэба пачынаць самой ляпіць. Ёй жа таксама хочацца.
Андрэй: – А гэтыя даваць чаму ня хочаш?
Я: - Дык атрута ж.
Андрэй: - А чаму мы ядзім?
Я: - А мы дарослыя, нам можна.
Аленка: - А зь кім я застанюся?

*

Дзецька на зьвяк дамафону звычайна рэагуе рэплікай “А хто там ідзе? Напэўна, бабуля?” Але ў апошнія дні ў наш дом праклалі сьцежку дыплёмніцы. Пару гадзінаў таму быў чарговы візыт студэнткі і Алюня мэлянхалічна сказала: “А хто там ідзе? Напэўна, зноў цякалядка?”

*

І не жадала згадваць, што сёньня яшчэ на год аддалілася ад бальзакаўскага ўзросту:) А прыдзецца - дзеля чысьціні жанру, бо кожны запіс заслугоўвае камэнтоў па тэме:)


UPD. Гэта, аказваецца, ў ЖЖ сёньня ДН. А я шчыра пэўны час думала, што яны ўласна мне торцік намалявалі:)

*

Толькі што прыйшла з іспыту па міталёгіі абцяжараная новымі ведамі. Нават не паабедаўшы, сьпяшаюся, дарагія мае, падзяліцца наступнай інфармацыяй. Самай страшнай хтанічнай пачварай у скандынаўскай міталёгіі быў - ГИГАНТСКИЙ УДАВ-ЛЮДОЕД.

*

Я вельмі люблю Вольгу Такарчук . Палюбіла зь першай прачытанай старонкі раману Prawiek i inne czasy. Магчыма, каб мне ў рукі трапіўся яе дэбютны раман Podróż ludzi Księgi, які нагадвае прыпавесьці ў духу Каэлья, я б паставілася да Вольгі достыць спакойна. Але Правек – не буду арыгінальнай – гэта польскае Маконда. Гэта чарговая ў сусьветнай літаратуры кніга, у якой з кавалкаў рэальнасьці складаецца міт.
Я тут паціху-патроху пачала “Правек” перакладаць, але памятаю, што нехта некалькі год таму першыя дзьве старонкі зь яго выклаў на Літары. *задумліва* Вось цікава, ці прасунуўся той нехта далей за гэтыя дзьве старонкі?
А яшчэ - пару гадоў таму Такарчук напісала раман у рамках праекту “Міты” - Anna In w grobowcach świata . Шумэрскія пэрсанажы ў тэхнацывілізацыйным, амаль кібэрпанкаўскім антуражы, але ніводнага адступленьня ўбок ад сьцежкі міту. Вось што б я таксама з шалёным задавальненьнем пераклала!
А тыя, хто цікавіўся, навошта мне памяншальныя варыянты для імя Міхаліна (а вось і не для таго, пра што падумалі некаторыя:)), могуць задаволіць сваю цікаўнасьць тут.


(  Час Місінага млынка.  )

Нейкі ў мяне сантымэнт да кававых млынкоў. Гэта ўжо другі ў маёй перакладчыцкай кар’еры:)

*

Размова на кухні:
Я (гледзячы ў акно): - Ну і надвор’е- надвор’ечка…
Андрэй (прадказальна): - Пагода - проста нібы дым…
Малая (паўтарае, што зразумела): - Пагода проста нікуды…

І сапраўды – нікуды… У дадатак да надвор’я чарговая хвароба, якая прысьпела роўненька на народзіны. Ага, тут Алена Андрэеўна пазаўчора ўкрочыла ва ўзрост, пачынаючы зь якога, як сказала ейная хросная, ёй будзе перападаць значна больш цацак:) А ў мяне ўсю нядзелю ныў шнар ад КС. Цікава – гэта да дажджу ці да дня народзінаў?:)

*

Учора на “бай-мове” быў постынг з сэнсам прыблізна такім: “Ці правамерна настаўніку пазначаць слова “Б-г” у сачыненьні габрэйскай дзяўчынкі як памылку, ці варта паважаць чужую веру?” Спасылку ня стаўлю, бо мне не падабаецца сэнс і інтанацыя большасьці камэнтоў.

Дык вось - згадка. Амаль прыпавесьць.

Калісьці, калі існаваў Шагалаўскі інстытут, а ў ім была кафэдра іўдаікі і вучыліся там пераважна хлопчыкі і дзяўчынкі адпаведнай нацыянальнасьці, я, як і цяпер, выкладала міталёгію. І прыйшлі да мяне два прававерныя студэнты-першакурснікі. Адзін паслухаў пару лекцыяў і сказаў: “Вы распавядаеце пра ягіпэцкіх, грэцкіх, кітайскіх багоў. А гэта супярэчыць маёй веры. Я ведаю толькі адзінага Бога і таму папрашу, каб мяне вызвалілі ад вашага курсу”. Другі працягваў слухаць лекцыі і старанна запісваў усе мае словы. Вядома, я ня вытрымала і спытала, як там абстаяць справы зь ягонай верай. Хлопец адказаў: “ Я параіўся з рабінам і цяпер, па ягонай падказцы, там, дзе вы кажаце “богі”, я проста пішу “дэманы”.

*

Калі б я ня згадывала тут ня так даўно "Паравозік з Рамашкава", то абавязкова бы зладзіла угадайку з пытаньнем: "Які мульцік Алена Андрэеўна называе амаль японскім словам "Ямасікава?":)

*

Самы страшны атракцыён у парку Чалюскінцаў называецца: "Узнай свой вес".

*

Тут днямі быў адзін пост з камэнтарамі, у якіх уздымалася пытаньне пра дзьмухаўцы . Паколькі пост быў жартаўлівы, то і пытаньні задаваліся ў гэткім жа тоне. Але я пытаюся абсалютна сур’ёзна.

Дык як жа называюцца дзьмухаўцы, пакуль яны жоўтыя?!

Калі я толькі прачытала “Правек і іншыя часы” Вольгі Такарчук, я, па-першае, адразу пачала марыць перакласьці гэтую кнігу, па-другое, напісала штодзекалішнае пытаньне, трошкі скараціўшы вось гэты абзац:

“На лугах ксяндза пробашча кветкі моляцца няспынна. Стакроць узносяць хваласьпевы розныя стакроткі і нястомна зьвіняць усялякія званочкі, моляцца таксама і звычайныя жоўтыя mniszki. Ад працяглых малітваў целы mniszków робяцца ўсё менш матэрыяльнымі, усё менш жоўтымі, усё менш канкрэтнымі, пакуль у чэрвені яны не ператвараюцца ў таненькія дзьмухаўцы. Тады Бог, узрушаны іх пабожнасьцю, высылае цёплыя вятры, якія забіраюць дзьмухаўцовыя душы mniszków на неба”.

Хто гуляў, ведае, што ёсьць пытаньні-падмены, якія скончваюцца фразай: “А цяпер здагадайцеся, якое слова мы замянілі на…”. Мне нават замяняць слова не прыйшлося. Я проста яго не пераклала, бо ня ведала - як. І цяпер ня ведаю. Такім чынам, з штодзекалішнага пытаньня паўстае перакладчыцкае: як перадаць гэтую гульню, бо ў польскай мове ёсьць ня толькі dmuchawce, але і mniszki, а ў беларускай няма (прынамсі я ня ведаю). Падкажыце, каханенькія-родненькія, co mam z tym robić?

*

Калі б мяне спыталі, зь якім героем мультфільму я сябе атаесамляю, адказала бы адразу і не задумваючыся: "Я паравозік з Рамашкава".

*

Калісьці, даўно-даўно таму, калі я вучылася курсе на трэцім, цудоўным веснавым днём мы з маім тады яшчэ зусім ня мужам, а толькі калегам па сачкаваньні нудных заняткаў ехалі на Цнянку. Аўтобус павярнуў з вуліцы Філімонава на вуліцу Кядышкі. (Гэта я цяпер такая вумная, а тады ўсё, што на сто мэтраў у бок ад праспэкту, было для мяне цёмным лесам.) Блішчэла, пераскокваючы праз штучныя парогі, канальная вада. Дзьмухаўцы былі жаўцейшымі за сонца. І падумалася мне, што гэта найлепшы для пражываньня кавалак Менску.

Тут па агароджы дзіцячага садзіка скокаюць вавёркі. Тут сарокі дражняць котак - карыстаючыся іх паляўнічым інстынктам, заманьваюць на тонкія галіны, а самі ўзьлятаюць на верхатуру і зьдзекуюцца, назіраючы, як тыя асьцярожна мацаюць лапамі паветра. Тут на ўзроўні пятага паверху можна ўбачыць канструкцыю з спадарожнікавай талеркі і двух шпакоўняў. Населеных – даводзіць сваім шчабятаньнем стракаты сьпявак, прымасьціўшыся на той штуцы, якая фрывольна вытыркаецца з талеркі. Населеных на ўсё лета – з шпакоўні вылятае шпачыха, стукае абраньніка дзюбай па галаве, той паслухмяна зрываецца зь месца і ляціць па шпачыных справах.

Тут я сёньня здолела паказаць дзіцёнку сапраўднага жывога дзятла. Дазволіўшы сябе добра разгледзець, ён вырашыў не чакаць, калі я выцягну з заплечніка фотаапарат, і паляцеў у парк. Таму ў мяне няма доказу, што такое было. Але было. Вялікі, чорна-шэры, у чырвоных штанішках, ён сядзеў у метры ад зямлі і зяцята дзёўб кару. На найбліжэйшай да дарогі бярозе, на скрыжаваньні вуліц Філімонава і Кядышкі.

*