?

Log in

Марына
01 September 2015 @ 04:45 pm
Вось так зойдзеш у ЖЖ раз на год і разумееш, як адстаў ад жыцьця і як ты тут ужо нічога не разумееш. Але тым ня менш...

З чарговым першым верасьня усіх, чый новы год пачынаецца восеньню, а не зімой:) У якасьці сьвяточнага падарунка невялічкая падборачка пэрлаў з мінулай сэсіі.



Экзамен па старажытнагрэцкай і трошкі сярэднявечнай літаратуры.Collapse )
 
 
Марына
17 December 2014 @ 11:44 pm
Даўно я так не весялілася, правяраючы тэсты. А паколькі ФБ - рэч ненадзейная і выглядае неяк больш часов і менш трывала за ЖЖ, то па традыцыі спрабую вярнуцца ў ЖЖ.

А далей усё, што вы яшчэ ня ведалі пра скандынаўскую і старажытнагрэцкую міфалогіі.Collapse )

*
 
 
Марына
01 February 2014 @ 12:55 am
***  
Сталася так, што мы з Аленкай сёньня трапілі на Translations. Дзякуючы добрым людзям і яе, аленчынай, упартасьці. Вось захацелася ёй, і ўсё тут. Сумленна адседзела 2 гадзіны 45 хвілін, а па дарозе дамой мы зладзілі разбор палётаў. “Цікава, - кажа, - было, толькі вельмі сумна, і мне не падабаецца, што страшна скончылася”. Стала я ёй тлумачыць, што ёсьць спэктаклі забаўляльныя, а ёсьць такія, якія ўзрушаюць і прымушаюць задумацца… Памаўчалі... “Я, - кажа, - задумалася, і прыдумала, што нельга выходзіць замуж за чалавека з чужой мовай”...

*
 
 
Марына
27 January 2014 @ 12:52 am
Як і абяцала, паціху выкладаю старыя запісы з фб.


***
Аленцы лянотна чытаць доўгія словы. Звычайна яна спрабуе ўгадаць іх зь першых двух-трох літар. Пераважна не атрымліваецца:)

Сёньня ў мэтро:

- Мама, а што такое “прикольный возраст”?
- То бок?
- Вунь на шкле напісана: “Места для людей прикольного возраста”.

***
Аленка старанна пачынае раскладаць фатэль-ложак. Падыходзіць Андрэй:

- Добра, што ты такая дапаможная, але давай далей я буду.

- Я не дапаможная, я самаробная. Гэта мой ложак і я сама яго раскладаю.

***
Забіраючы Аленку са школы, расказала, што замовіла лямпу з авечкамі, якую прывязуць заўтра, а зараз трэба зайсьці ў “Гаспадыню” і купіць ёй настольную лямпу.

- Але, мама! – абурана залямантавала малая (кожную спрэчку яна пачынае з “але” і я часам шкадую, што мы як так назвалі). - Навошта нам ісьці ў краму?! Ты жа толькі што сказала, што нам яе прывязуць!

- Я сказала, што нам прывязуць лямпу на столь, а нам яшчэ трэба настольная! – ня менш гістэрычна крыкнула я…

… І раптам нам стала весела:)

*
 
 
Марына
21 January 2014 @ 01:21 pm
Прыходжу да высновы, што рэчы, якія ня хочацца згубіць, трэба вешаць у жж, фэйсбук іх неяк хавае, знайсьці можна заўсёды, але незаўсёды ёсьць жаданьне.

Перавешу-ка я восеньскі запіс. Вельмі хочацца час ад часу вяртацца да гэтай песенкі. Я яе ў верасьні тыдзень па коле слухала. А раней ведала только ў расейскім варыянце. Але польскі арыгінал больш зацягвае, пры ўсім майстэрстве Акуджавы як перакладчыка. А майстэрства не адняць. Цікавая дэталь - аказваецца, у перакладзе радок «dzwonią dzwony w samotnym kościele» зь вядомых прычынаў быў заменены на вобраз "картошкі в золе" і ў Польшчы таксама сталі сьпяваць "Śpią samotne ziemniaki w popiele".



А тут можна прачытаць пераклад песні і гісторыю пра...

*
 
 
 
Марына
20 January 2014 @ 09:28 pm
***  
Стаім з Аленкай у краме каля касы. Перад нам хлопчык гадоў шасьці, мо, нават менш, выкладае на прылавак – бутэльку мінералкі, каробку барні, вялікага пеўніка на палачцы, каробку печывак- грыбочкаў, тры пакецікі соку, пакецік цукерак, пару батончыкаў несквік і яшчэ нешта. Касірка прабівае. Хлопчык дае 50 тыс. Касірка кажа, што не хапае грошай, пытае – што можна адкласьці? на што ў першую чаргу яму мама давала грошы? Хлопчык: "Мне мама сказала купіць ёй мінералкі, ну, і сабе што-небудзь". Заслона.

*
 
 
Марына
06 January 2014 @ 12:43 am
Сёньня нарэшце на сьценку ў ванным пакоі пружанскага дома прыляпілі люстэрка. Цяпер у нас не ванны пакой, а пакой сьмеху. Як я ні выроўнівала сьценку, яна засталася крываватай. І цяпер, калі падыходзіць да люстэрка зь левага боку – то бок ад дзьвярэй – можна ўбачыць сваю арыстакратычна вытанчаную фігуру, якая паступова набірае рэальныя памеры пры набліжэньні да левага боку. Падумалася, што трэба павесіць нейкую шыльдачку, каб доўга не тлумачыць шматлікім гасцям спэцыфіку нашага новага люстэрка. Прымаю прапановы пра зьмест шыльдачкі:)

*
 
 
Марына
05 December 2013 @ 11:42 pm
... і так даўно я не заходзіла сюды, што пальцы заблыталіся ў паролі...

Але нешта захацелася вярнуцца, хаця б дублюючы запісы з фэйсбуку:)

Дык вось - Аленка і гномы.

Калі мы зьбіраліся ва Ўроцлаў, то ўводзілі Аленку ў гномскую тэму з дапамогай чытанай перад сном кніжкі “Гэй, хавайцеся!” літоўскага пісьменьніка Казіса Сая (націскі на “і” і на “я”) ў перакладзе Алеся Разанава (сто гадоў яму і віншаваньні з нагоды сёньняшняга юбілея!). Кніжка неверагодна супала па настроі і пераплялася па сюжэце з пошукамі вроцлаўскіх гномаў. Напрыклад, правільна ставіць націск у імені-прозьвішчы пісьменьніка мяне вучыла мілая жанчына зь імём галоўнай гераіні кніжкі. А на Таргу Сольным нават кантрабас (бронзавы, як і гномы) знайшоўся. Магчыма, той самы, у якім гномы прыбылі ў дом дяўчынкі Расуты. Аленка вельмі так сур’ёзна сказала, што калі б побач стаяў гном, атрымалася б выдатная ілюстрацыя. А яшчэ яна доўга плакала, калі апынулася, што яе любімец, гарэза Ліпуціс ахвяраваў сабой дзеля добрай справы і ператварыўся ў салоўку. Супакоілася, толькі калі мы зазірнулі ў канец кніжкі і высьветлілі, што ён вернецца.

Высновы з вышэйнапісанага:

1) “Гэй, хавайцеся!” Казіса Сая - выдатная кніжка!
2) Вроцлаўскія гномы – цудоўная забаўка для дзяцей і дарослых!
3) Алесю Сьцяпанавічу Разанаву – здароў’я і творчага плёну!

187.37 КБ

Іншых гномаў можна паглядзець тут.

*
 
 
Марына
Даўно я не пісала запісаў пад дадзеным тэгам. Але праўда ў тым, што сёньня нашая сям’я расстаецца з кніжкай, якая прыйшлася па душы ўсім нам. Расстаецца, бо мы яе дачыталі і я павінна вярнуць яе гаспадыні. Мне прынесла яе мая студэнтка, калі я расказвалі ім пра постмадэрнізм у літаратуры. Кажа: “Калі вы расказвалі, я згадала сваю любімую дзіцячую кніжку. Вось. - Г. Остэр “Казка з падрабязнасьцямі” Вы не чыталі?” Я не чытала, але ведала - кніжкі Остэра дрэннымі і нецікавымі быць ня могуць, і ўзяла пазнаёміцца.

114.28 КБ

Мы яе сталі чытаць вечарам перад сном Аленцы Андрэеўне. І ў першы дзень я думала, што яна не засне ад узбуджанасьці, бо чытаць, як казёл Мацьвей пужаў самалёты, а потым сам папаўся на паветраныя шарыкі, замаскаваныя пад капусту, было неверагодна сьмешна. А празь некалькі дзён Аленка пачала пужаць нашых гасьцей, залазячы на зэдлік і дэкламуючы: “Бессонница! Гомер! Тугие! Паруса! Я! Список! Кораблей! Прочел! До! Середины!” Гэта было ўздзеяньне “Казкі з падрабязнасьцямі”, а не бацькоўская шыза па далучэньні дзіцёнка да высокай паэзіі.

Кніга напісаная ў 1989 годзе па усіх канонах постмадэрнісцкай літаратуры. Дыректар парку адпачынку расказвае карусельным конікам сказкі. І калі засталася апошняя казка – маленькая, ня вельмі цікавая, пра хуліганістага хлопчыка Федзю, які пасварыўся з усімі на сьвеце і нават з самой Зямлёй – конікі пачынаюць раскручваць дырэктара на падрабязнасьці – а што адбылося з малпай, перад клеткай зь якой Федзя зладзіў скандал? А што адбылося з бабуляй, якая рабіла Федзю заўвагі? А што з міліцыянерам, якога выклікалі суняць дрэнныя Федзевы паводзіны? Тут вам і “тэкст у тэксце” і адкрыты фінал, і выбар сюжэтных лініяў, і гэта ў дзіцячай кніжцы, напісанай у 89-м годзе.

У адным інтэрвію Остэр скардзіўся, што выдавецтвы ганяюцца за брэндам і проста оптам скупаюць правы на ягоныя “Урэдныя саветы”, а ягоную лепшую кніжку даўно не перавыдавалі. Ганьба ўсім дзіцячым выдавецтвам, бо гэта насамрэч шыкоўная кніжка. І, калі мы яе знойдзем, абавязкова набудзем сабе ў бібліятэку, нават ня гледзячы на тое, што ўжо прачыталі. І вам таго ж вельмі раім:)

*
 
 
Марына
Пад барочную музыку добра працуецца. І неверагодна дзіўныя рэчы знаходзяцца на прасторах інтэрнэту. Толькі слухаю і думаю - вось жа не пашчасьціла дзядзечку атрымаць пры нараджэньні імя Леанарда і прозьвішча Вінчы.




А вось тут трошкі цікавых падрабязнасьцяў пра кампазітара і опэру


*